Anotherword

"หากเรารักใครสักคน เราจะเห็นเขาเป็นคนแรก ไม่ว่า ณ สถานที่ั่แห่งนั้นจะมีผู็้คนมากมายแค่ไหนก็ตาม"

โลกนี้มีคนหกพันล้าน แต่มี'คนที่เรามองเห็น' ในจำนวนไม่กี่คนเท่านั้นเอง คนอื่นที่เหลือเป็นเพียงภาพเบลอๆ เป็นเพียงการเคลื่อนตัวผ่านไปอย่างไม่ทันสังเกตเห็น

การได้รู้จักกับใครสักคน การที่เรา'มองเห็น' ใครสักคน  การที่ใครสักคน 'มองเห็น' เรา มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์

แต่แปลกที่ว่า บางที คนที่เคยมองเห็นเรา อยู่มาวันหนึ่งเขากลับมองไม่เห็นเราไปเสียได้ ถึงวันนั้นเราก็กลายเป็นเพียงหนึ่งในหกพันล้านคนที่ล่องหนสำหรับเขา เหมือนเพลงเก่าๆที่ถูกเปิดผ่านหู  หนังที่เคยดูแล้วไม่คิดจะดูอีก หนังสือหลายเล่มที่เขาไม่เคยคิดแม้จะหยิบมันขึ้นมาอ่านเป็นครั้งที่สอง บทกวีหลายบทที่ถูกพับแน่นอยู่ในหน้าหนังสือที่ไม่มีวันถูกดวงตาและนิ้วมือของเขาสัมผัสอีกตลอดกาล

เหมือนสิ่งล่องหน

โลกเต็มไปด้วยสิ่งล่ิองหนสำหรับคนหนึ่งคน

ในช่วงชีวิตอันแสนสั้น เรามีเวลาทำความรู็้จักกับสิ่งของเพียงไม่กี่อย่าง และมีเพียงไม่กี่อย่างที่เราจะโปรดปรานมัน และในเวลาอันแสนสั้นนั้น เราก็มีโอกาสไม่นานนักหรอกที่จะทำความรู้จักกับใครบางคน

ชีวิตคือการหมุนเวียนเปลี่ยนผัน สิ่งที่เราชอบ คนที่เรารัก

คนเรานั้นไม่ต่างจากสมุดบันทึก ว่างเปล่ารอเรื่องราวดี-ร้ายที่จะบันทึกลงไป มีเรื่องราวมากมายที่ถูกจด(จำ) ลงไปในสมุดบันทึกเล่มนั้น มีผู็้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาในดวงตาของเราให้ 'มองเห็น' และใช่ มี่ผู็คนมากมายที่หายตัวไปจากหน้ากระดาษและไม่เคยกลับมาปรากฎอีกเลย

แต่สิ่งหนึ่งที่น่ายินดีก็คือการที่ใครคนนั้นได้เข้ามาอยู่ในสมุดบันทึกของเรา ได้ร่วมสร้างเรื่องราวร่วมกันในบางหน้าของชีวิต และเราก็ได้ไปอยู่ในบันทึกความทรงจำของเขาในระยะเวลาหนึ่ง

เราต่างเติมชีวิตในช่วงนั้นของกันและกันให้ไม่ว่างเปล่าจนเกินไป

มี'อะไร' ให้บันทึก

มี'อะไร'ให้เปิดย้อนกลับมาอ่าน

แบ่งกันอ่านค่ะ

เป็นตอนที่ชอบมากๆ จากหนังสือ "ระยะทางอันห่างใกล้"