Anotherword

11: 59 น.ใกล้จะเที่ยงคืนเต็มที หลังจากที่นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงตั้งแต่สี่ทุ่มสี่สิบ จนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปชั่วโมงนึงแล้วที่ฉันนอนไม่หลับ ใครที่เคยนอนไม่หลับก็จะรู้ดีว่าอาการนี้มันหนักหนาเอาการ โชคดีชั้นแรกของฉันวันนี้คือ อาการนอนไม่หลับพาเพื่อนมาด้วยหนึ่งคนคือ ไมเกรน อันที่จริงฉันเองก็คุ้นเคยกับอาการนี้ดีนะ เพราะเคยเป็นมาก่อน เด็กๆเคยได้ยินผู้ใหญ่ในละครพูด “โอ้ย ไมเกรนขึ้น” ตอนนั่งดูก็คิด “เออเท่ดีหวะ” อยากเป็นบ้าง ตอนนี้เป็นซะแล้ว “เออ เมื่อก่อนอยากเป็นไปได้ไงวะ” แต่ก็อาจจะเป็นสัญญานอย่างหนึ่งของเวลาที่ต้องการบอกว่า ชั้นเป็นผู้ใหญ่แล้วววววว สำหรับคนที่ไม่เคยเป็นไมเกรนมาก่อน ให้ไปหยิบค้อนมาทุบหัวตัวเองหนึ่งที หลังจากนั้น ก็ไปนั่งรถสองแถวที่มีสี่ล้อ แล้วให้เขาขับไปบนถนนที่มีลูกกระโดดเยอะๆ (ลูกระนาด,หลังเต่า อะไรสักอย่างที่อยากจะเรียกอะนะ) สักสิบนาที พอให้มึนๆจะอ้วก ทีนี้คุณจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ (แนะนำให้ทำจริงๆเพื่อความเข้าใจ)

ฉันไม่เคยเป็นไมเกรนหนักเท่านี้ วันนี้ไม่รู้ลมอะไรหอบมา กินยาไปสองเม็ดแล้วก็ไม่หาย คลื่นไส้ อาเจียน เหมือนไปนั่งไวกิ้งที่ดรีมเวิลล์มา โชคดีชั้นที่สอง(ชั้นแรกอยู่ข้างบนหากจำไม่ได้ กลับไปอ่านนะจ๊ะ คนดี) คือ พรุ่งนี้มีสอบวิชาที่ยังจำไม่ค่อยได้ อุตส่าห์จะนอนเร็วแล้วตื่นเช้ามาอ่านตามประสาเด็กเรียน แต่เวรกรรมตามทัน ตอนนี้ก็ยังไม่ได้นอน แล้วสาเหตุที่ลุกขึ้นมาเขียนนี่ก็จะว่าเป็นความพร่ำเพ้อส่วนตัวก็ไม่ใช่ สาเหตุหลักมาจากช่วงนี้ซื้อหนังสือที่ช่วยจุดประกายความคิดมาอ่านหลายเล่ม ความคิดก็เลยเตลิดเปิดเปิง กู่ไม่กลับ จนกินได้แต่นอนไม่หลับ นั่งคิดนอนคิดอยากเขียนเรื่องราวของตัวเองดูบ้าง ก็วนเวียนเป็นวงกลมอยู่ในหัวเป็นสิบเรื่อง ตีกันโช้งเช้ง ยิ่งกว่าหนังจีน หาทางออกไม่เจอ จนสุดท้ายลุกขึ้นมาเขียนแทบไม่ทัน มานั่งเป็นพี่่ช่า ร้องเพลงไม่หลับไม่นอนอยู่นั่น 

คนเรานี่ก็แปลกเนอะ เวลาอยากคิดอะไรให้ได้ มันคิดไม่ออก พอจะนอนนี่เข้าแถวกันมาเป็นฉากๆ 

พันกันอิรุงตุงนัง ยิ่งกว่าช่อง star movie ที่หาหนังมาฉายทั้งวี่ทั้งวัน รีรันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่สำหรับอันนี้ แค่ปิดทีวีมันก็จบ แต่เรื่องในหัวนี่ยิ่งปิดตา ปิดใจ ยิ่งเหยียบคันเร่งวิ่งเข้ามา ชนแล้วชนอีก 

แล้วชั้นจะผ่านคืนนี้ไปได้ยังไงเนี่ยยยยยยยยยย!!!! จบ (เอากันง่ายๆ อย่างนี้แหละ )

ปล. ขอบคุณไมเกรนที่ทำให้เราได้พบกัน อาจไร้สาระไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ใช้ให้อ่านนี่หว่า